Awakening Nr. 2

Een kleed zo donker als de nacht
Ligt in plooien op de stad
De maan weerhouden door de wolken
Mag zo het zonlicht niet weerkaatsen

In de somberheid van mijn vermoeide hoofd
lopen gedachten door verlichte straten
Waar liggend in een diepe slaap
ik mensen uit mijn nu en toen ontmoet

Zij sluiten snel een coalitie
van vermanend vingers wijzen                                                                                                          En tijdens mijn nog schuldbewust herkennen                                                                             van de stemmen glijden deze langzaam weg

Mij op mijn Mea Culpa attenderend                                                                                           werpen wolkenkrabbers schaduw                                                                                                        op mij, verloren wandelaar                                                                                                           lopend langs betrapte stenen gevels

Dan wordt aan het einde van het verste block                                                                                 een roze schijnsel sterker                                                                                                                     het donker van de nacht verdrijvend

Hoog boven mij, vanuit een raam
klinkt traag en ijl en scherp                                                                                                              een stem vol eenzaamheid

Een jazztrompet

Aubade aan de nieuwe dag